Food,Culture & Everything

During the Kadayawan Festival here in Davao, there were booths that showcased the indigenous products and delicacies of the region, I bought this ‘tinagtag’ at a Maranao friend’s booth. It’s delicious I swear.

Ang tinagtag ay katutubong pagkain ng mga Maguindanao ng Mindanao. Ito ay karaniwang inihahanda para sa mga okasyon tulad ng mga pistang Muslim ng Eid al Fitr, na siyang katapusan ng Ramadan, o Maulidin Nabi, na kaarawan ng Propetang Muhamad. Ang tinagtag ay maaaring tumagal ng ilang buwan nang hindi nasisira.

Mukhang bihon na inihugis-tatsulok ang tinagtag. Ito ay gawa sa giniling na bigas na may halong asukal, at ipinirito hanggang magkulay-ginintuan. Sa pagluluto ng tinagtag, ang giniling na bigas na may kasamang asukal ay hinahaluan ng tubig hanggang sa ito ay lumapot. Pagkatapos, ito ay inilalagay sa pangulayan, na siyang tawag sa malinis na bao ng niyog na may maliliit na butas sa ilalim, na itinatapat ng nagluluto sa kawali ng kumukulong mantika ng niyog, o virgin coconut oil. Paikot na ginagalaw ng nagluluto ang pangulayan upang tumulo sa mantika ang pinaghalong giniling na bigas at tubig, hanggang sa mabuo ang tinagtag. Kapag malutong na ang tinagtag, ito ay hinahango sa mantika gamit ang sandok na tinatawag na gagawi, at inilalagay sa isang tray kung saan ito ay itinutupi upang maghugis tatsulok. Isinasagawa ng mga Maguindanao ang buong prosesong ito ng pagluluto sa saliw ng balabad, o patpat, na itinatambol sa dabakan, na isang tambol na gawa sa balat ng hayop.

Ang mga Maguindanao ay humihingi muna ng pagpapala ng Diyos bago nila simulan ang pagluluto ng tinagtag. Naniniwala din sila na kapag mayroong taong masama ang ugali sa paligid habang nagluluto sila ng tinagtag, ang pagkain ay magkakaroon ng masamang lasa at madaling masisira.(WikiFilipino)

Trackback URI | Comments RSS